Różaniec dla Ojca Świętego
red.

Kilka dni po wyborze na Następcę św. Piotra Jan Paweł II prosił swoich rodaków: „Do was się zwracam, umiłowani moi Rodacy. (...) Proszę was! Bądźcie ze mną! Na Jasnej Górze i wszędzie! Nie przestawajcie być z Papieżem, który dziś prosi słowami poety: »Matko Boska, co Jasnej bronisz Częstochowy i w Ostrej świecisz Bramie«”. Podczas ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny kilkakrotnie prosił nas o modlitwę w swojej intencji.

Przypominając papieskie prośby, zapraszamy wszystkich Czytelników „Gościa Niedzielnego” do wspólnej modlitwy różańcowej za Jana Pawła II. Szczególnie w październiku polecajmy Panu Bogu osobę Ojca Świętego i jego pasterską służbę Kościołowi na całym świecie. W rozważaniu kolejnych tajemnic różańcowych pomogą komentarze wybrane z nauczania i modlitw Ojca Świętego.

Tajemnica Zwiastowania
Zwiastowanie anielskie jest objawieniem tajemnicy Wcielenia w samym zaczątku jego wypełnienia na ziemi. Zbawcze udzielanie się Boga, życia Bożego, w jakiś sposób całemu stworzeniu - a bezpośrednio: człowiekowi - osiąga w tajemnicy Wcielenia jeden ze swych punktów szczytowych.

Jest to bowiem zarazem szczyt wśród całego obdarowania łaską w dziejach człowieka i kosmosu. Maryja jest „łaski pełna”, ponieważ Wcielenie Słowa, zjednoczenie osobowe Boga-Syna z naturą ludzką, z człowieczeństwem, w Niej właśnie się urzeczywistnia i dokonuje. „Jest Rodzicielką Syna Bożego, a przez to najbardziej umiłowaną Córą Ojca i Świętym Przybytkiem Ducha Świętego. Dzięki temu darowi szczególnej łaski góruje wielce nad wszystkimi innymi stworzeniami zarówno ziemskimi, jak niebieskimi”.

Tajemnica Nawiedzenia
Maryja udaje się w duchu miłości do domu swej krewnej. Przy wejściu, w odpowiedzi na pozdrowienie Maryi, Elżbieta, „napełniona Duchem Świętym”, czując szczególne poruszenie dziecka we własnym łonie, wielkim głosem pozdrawia Maryję: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona” (por. Łk 1,40-42). Ten okrzyk Elżbiety wszedł później do modlitwy „Zdrowaś Maryjo” jako dalszy ciąg pozdrowienia anielskiego, stając się jedną z najczęstszych modlitw Kościoła.

„Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełniły się słowa powiedziane Ci od Pana” (Łk 1,45). Odsłania się w nich - podobnie jak w tamtych - zasadnicza treść mariologiczna, zasadnicza prawda o Maryi, która stała się rzeczywiście obecna w tajemnicy Chrystusa właśnie przez to, że „uwierzyła”. Pełna łaski, przy zwiastowaniu anielskim oznacza dar Boga samego; wiara Maryi, którą głosi Elżbieta przy nawiedzeniu, wskazuje na to, jak Dziewica nazaretańska odpowiedziała na ten dar.

Tajemnica Narodzenia Pana Jezusa
Jest to tajemnica, która łączy w sobie przeciwieństwa: światłość i mrok nocy, nieskończoność Boga i ograniczenie człowiecze, chwałę i uniżenie, nieśmiertelność i śmiertelność, Bóstwo i ubóstwo człowieka. Jednoczy ludzi w tej świadomości, że dokonuje się coś wielkiego, coś największego w dziejach człowieka, że dokonuje się coś dobrego, coś najlepszego. „Słowo stało się Ciałem i zamieszkało wśród nas” (J 1, 14), ,,tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi - tym... którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili” (J 1, 12-13).
 
Oto noc największego wyniesienia człowieka, które w niej ma swój początek. Rodzi się Syn Boży jako człowiek za sprawą Ducha Świętego i dostępują przybrania za dzieci Boże synowie i córki człowiecze, którzy wraz z Narodzonym w noc betlejemską w Duchu Świętym wołają: „Abba! Ojcze!”  (Rz 8,15; Ga 4,6).
 
Tajemnica Ofiarowania Pana Jezusa w świątyni
Jest w tym wydarzeniu, w tym pierwszym spotkaniu Mesjasza ze świątynią, taka niewypowiedziana treść, jaką Duch Boży pozwolił jednak odczuć i wyrazić jednemu człowiekowi. Starzec Symeon staje nad Dziecięciem i zaczyna przemawiać słowami, które nie pochodzą od człowieka. Prorokuje: mówi z Ducha Świętego, mówi w zastępstwie Boga. Tego Boga, dla którego została wzniesiona świątynia jerozolimska, i który jest jej prawowitym Panem (por. Łk 2, 25-35).

Ofiarowanie w świątyni czasowo łączy się z Bożym Narodzeniem, treściowo należy do tajemnicy paschalnej. Jest to pierwsze z tych wydarzeń, w których objawiła się mesjańska godność Nowonarodzonego. Od Niego zależy przyszłość człowieka. On jest prawdziwym Panem przyszłego wieku (por. Iz 9,6). Panowanie swoje zaczyna od tej obrzędowej ofiary stosownie do przepisów izraelskiego prawa, a osiągnie je poprzez Krzyżową Ofiarę wedle odwiecznego planu Miłości.

Tajemnica Znalezienia Jezusa w świątyni
Znamienne jest pytanie rodziców, gdy po trzydniowych poszukiwaniach odnaleźli Jezusa w świątyni między nauczycielami. Maryja czyni Mu łagodny wyrzut: „Synu, czemuś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie”. Również odpowiedź Jezusa jest spokojnym pytaniem: „Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?” (Łk 2,48-49).

Maryja szła jako pierwsza w pielgrzymce wiary, była najobficiej obdarowana jej światłem, ale też wystawiona na najtrudniejszą próbę przyjęcia tajemnicy. To Ona miała podporządkować się Bożemu planowi, który ukochała i rozważała w swoim sercu. Mówi o tym Łukasz: „Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu” (Łk 2,51). Wszystkie te sprawy Maryja zachowywała w pamięci, starała się zrozumieć, ale przede wszystkim przyjmowała z wiarą i rozważała w swym sercu. Udział w tajemnicy nie oznaczał dla Maryi jedynie jej biernego przyjęcia i zachowania, ale skłaniał Ją do osobistego wysiłku: Maryja „rozważała”, starała się uchwycić związek między wydarzeniami i słowami, aby jak najlepiej zrozumieć ich sens.